شهادت

آري!خوبان رفتند.با همه سختي ها و باعشق به امروزي كه در دستين من و تو مي باشد،دفاع كردند،جنگيدند و رفتند؛و حالا ما اينجاييم،اينجايي كه ديروزي ها با عشق و خلوص براي من و تو پي ريزي اش كردندو به امانت گذاردند.واي بر ما وبر اين امانت داري مان! چگونه جواب گويشان خواهيم بود؟عجب دردي شده اين فراموشكاري!راستي!اين واژه «بي خيال»را چه كسي در فرهنگ الفاظ ما گنجاند؟ديروزت را بي خيال، فرهنگ را بي خيال،شعور وشرف،غيرت و آدميت و هويت را بي خيال! آخر بفهم مهر بي خيالي بر چه چيزي مي زني! من وتو اگر ندانيم ديروز چه كاره بوده وچه كار مي كرديم، اصلا نمي توانيم بدانيم امروز چه كاره و چكار خواهيم كرد؟...(برگرفته از ياران ناب)

رهبري ونگاه به جنگ
«ما بايد با چشم رضايت و نگاه از روي احساس انجام تكليف كه هر مؤمني ، وقتي تكليف را انجام مي دهد خوشحال است، به گذشته و جنگ نگاه كنيم و اين خوشحالي عيب نيست،بلكه حسن است.ما بايد ياد آن روزها را واقعا در ذهنمان نگه داريم و حفظ كنيم و اگر بتوانيم،بر روي كاغذ سفيد بياوريم تا براي آينده بماند.»

آري!خوبان رفتند.با همه سختي ها و باعشق به امروزي كه در دستين من و تو مي باشد،دفاع كردند،جنگيدند و رفتند؛و حالا ما اينجاييم،اينجايي كه ديروزي ها با عشق و خلوص براي من و تو پي ريزي اش كردندو به امانت گذاردند.واي بر ما وبر اين امانت داري مان! چگونه جواب گويشان خواهيم بود؟عجب دردي شده اين فراموشكاري!راستي!اين واژه «بي خيال»را چه كسي در فرهنگ الفاظ ما گنجاند؟ديروزت را بي خيال، فرهنگ را بي خيال،شعور وشرف،غيرت و آدميت و هويت را بي خيال! آخر بفهم مهر بي خيالي بر چه چيزي مي زني! من وتو اگر ندانيم ديروز چه كاره بوده وچه كار مي كرديم، اصلا نمي توانيم بدانيم امروز چه كاره و چكار خواهيم كرد؟...(برگرفته از ياران ناب)

رهبري ونگاه به جنگ
«ما بايد با چشم رضايت و نگاه از روي احساس انجام تكليف كه هر مؤمني ، وقتي تكليف را انجام مي دهد خوشحال است، به گذشته و جنگ نگاه كنيم و اين خوشحالي عيب نيست،بلكه حسن است.ما بايد ياد آن روزها را واقعا در ذهنمان نگه داريم و حفظ كنيم و اگر بتوانيم،بر روي كاغذ سفيد بياوريم تا براي آينده بماند.»

عمليات والفجر10،حلبچه،شاخ شميران و... جنگ آنجا سخت بود و مردم آنجا،چه ها كه كشيدند!آنجا در يك روز 5 هزار نفر مثل برگ خزان روي زمين ريختند.وارد حلبچه كه شدم،هيچ جنبنده اي تكان نمي خورد.بچه اي كه شير مادرش را مي خورد،در آغوش مادرش ار دنيا رفته بودفخيلي  تكان دهنده بود.عقب نشيني از حلبچه به علت سنگيني كارها و شهدايي كه داده بوديم خيلي تلخ بود.اصلا جرات نمي كرديم به بچه ها بگوييم عقب نشيني كنيم.خودمان را با «تكليف بودن»و«فرمان امام اين است.»،راضي كرديم و تمام سنگرها را نابود كرديم.(نقل از سردار طالبي)

از 4 دانشگاه فرانسه بريش دعوت نامه آمده بود.نفر چهارم دانشگاه شيراز شد.23 سال بيشتر نداشت كه فرماندهي لشكر 17 علي يبن ابيطالب را به او سپردند.توي دنيا سابقه نداره كه يه جوان 23 ساله بشه فرمانده لشكر،اون هم لشكري مثل لشكر 17. همه ميدونن هر جايي مستقر مي شد،زبانزد مي شد.حتي عراقيها وقتي ميفهميدن لشكر17 ،مستقر شده ،راديوهاشون شروع مي كردن به بدو بيراه گفتن.از بس ترس و وحشت برشون مي داشت.

پيرمردي بنام عبدالرضا داور در دهلران بودكه كارش بهياري و رسيدگي به دوا وردمان روستاهاي اطراف دهلران بود مردم او را دكتر صدا مي زدند. او در 13/8/63 همراه همكارش سيف الله بهرامي،دختر و نوه 4ساله اش راه افتاده بودند براي بررسي وضعيت بهداشتي روستاها. ناگهان با كمين وحشتناكي روبرو مي شوند. ماشين با رگبار پي در پي سوراخ سوراخ مي شود.همان اول يكي از گلوله ها به سر مادر خورده و جادرجا شهيد مي شود.بقيه اسير مي شوند.اسلحه ها بچه ها را نشانه مي روندكه با اصرار پدر بزرگ كنار مي روندو بچه 4ساله در آن سرما و تاريكي محكوم مي شود تا صبح بر روي جنازه مادر ناله كندففردا صبح گشتيهاي سپاه او را پيدا مي كنند كه از هوش رفته بود. اين صحنه آ»قدر دردناك بود بچه بعد از 25 روز بيماري و تشنج شديد ، شهيد مي شود.پدر بزرگ هم بعداز 8سال اسارت برگشت؛اما شكنجه ها كار خودش را كرده بود و او هم رفت پيش نوه ودخترش.

عمليات بيت المقدس 1 ماه به طول انجاميد و در اين مدت حسين خرازي نه تنها به عنوان بازوي توانمند فرماندهي عالي ايفاي نقش مي كرد بلكه از هر لحظه براي حضور مستقيم در خط مقدم سود مي برد.در سحرگاه سوم خرداد1361 «كريم نصر» فرمانده گردان موسي بن جعفر از لشكر امام حسين(ع) كه ماموريت رسيدن به اروند را داشتند،حسين خرازي را با بي سيم مطلع كرد:«... به حول و القوه الهي ما به هدف رسيديم،بچه ها الان در كنار اروند هستند.»و به اين صورت 150 هزار نفر نيروي سازمان يافته عراق در محاصره كامل رزمندگان قرار گرفتند و حسين خرازي اولين رزمنده اي بود كه در ساعت 11 صبح روز سوم خرداد61 با جيپ فرماندهي خود از خاكريز غربي عبور كرد و وارد خرمشهر شد.

از ناگفته هايي كه فكه آرام و ساكت در سينه داردؤنحوه شهادت اسرا و مجروحين است.گروخ تفحص در حين عمليات جست و جو به سيم هاي تلفني رسيدند كه از خاك بيرون زده بود.رد سيمها را كه گرفتند،رسيدند به يكدسته از شهدا كه دست و پايشان با همين سيمها بسته شده بود. معلوم بود كه آنها را زنده به گور كرده اند،چرا كه كسي دست كشته را نمي بندد.فكه اگرچه از لحاظ نظامي،پيروزي آنچناني به خود نديد،اما قصه مقاونت رزمندگان در شرايط بسيار سخت جنگي و تشنگي مفرط،كربلاي ديگري را بري اين مملكت رقم زد ودر واقع اذن دخول سرزمين فكه،همين تشنگي است!!!

بياييد به خاطر خون شهدا واشك چشم يتيمان وحدت را حفظ كنيم و بدانيد كه روزي پيروز خواهيم شدو پرچم خونين توحيد را بر فراز كاخ هاي مستكبري بر افراشته خواهيم نمود خوشا به حال آن كسانيكه در اين مسير امتحان خود را خوب داده اند.

خداوند خميره وجود مؤمن را با خاك كربلا و خون شهدايش سرشته است و تا شب وروز باقي است، اين پيوند تاريخي كه مؤمنين را به عاشورا پيوند ميدهد در عمق فطرت ها بيدار خواهد ماند و هرآنكس را كه شنواي نداي باطن خويش است ،به صحراي كربلا خواهد كشاند... 

(كتاب خاطرات و مبارزات شهيد محلاتي )
به نقل از محمود محلاتي فرزند ارشد شهيد حاج شيخ فضل الله مهدي زاده محلاتي:

بعد از شهادت ايشان آقاي رفيق دوست تعريف كرد كه حاج آقا (شهيد محلاتي) در يكي از جلسات سپاه ميگفت كه چقدر خوب است كه محاسن انسان به خون سرش آغشته شود.مي گفت:اين صحبت 2سال بعد از شهادت ايشان بود.من اين را يادم رفته بود تا آنلحظه اي كه پاي هواپيما رسيدم و جنازه ايشان را ديدم.ديدم كه واقعا به آرزميشان رسيده اند.
ايشان هيچ وقت لباس روحاني را از تنشان در نمي آوردند،مي گفت كه اين لباس مقدس است.در 17 شهريور كه شلوغ شده بود هر چه به ايشان گفتند:الان شما پايتان را بگذاريد در خيابان شما را ميگيرند،لباستان را درآ وريد ايشان گفته بود:من در نمي آورم. نه عمامه اشان را برداشتند و نه لباس را در آوردند .با لباس رفتند بيرون.
مسافرت هم كه رفته بودند مخفيانه با دوستان ، روحانيون ديگر همه لباس هايشان را در آورده بودند بجز ايشان . گفته بود : من لباسم را در نمي آورم . موقعي هم كه مي خواستند ايشان را غسل بدهند نتوانسته بودند، و مجبور شدند با همان لباس روحانيت ،با همان عبا ايشان را دفن كنند.
«آن كس كه عاشقانه در راه خدا جان مي دهد به هدف نهايي خودش رسيده راهي را دنبال مي كرده كه به آن عشق مي ورزيده است»
(اين عبارت را شهيد محلاتي يك روز پيش از شهادت خود در مراسم تشييع دو تن از شهيدان سپاه بر زبان آورده است).

شهيد كشوري اسلام را فراتر از همه چيز مي ديد.وقتي تركشي به سبنه اش خورد،منتظر آخرين عمل جراحي بود.اما بلند شد كه برود.گفتند بمان تا پس از عمل مرخص شوي.جواب داد:«وقتي اسلام در خطر باشد من اين سينه را نمي خواهم.»مي گفت:«تا آخرين قطره خون براي اسلام و اطاعت از ولايت فقيه خواهم جنگيد.»سرانجام بعد از يك عمليات موفق،هلي كوپترش مورد اصابت راكتهاي دوميگ قرار گرفت.با اينكه هلي كوپترش داشت مي سوخت،توانست آنرا به خاك خودي برساندؤاما ديگر مجالي نمانده بود و او راهي ملكوت اعلي شد...
سالروز شهادت ايشان پيشاپيش تبريك و تسليت باد.

شهيد آيت الله سيدعبدالحسين دستغيب،در مسير نماز جمعه شيراز در يكي از كوچه ها به همراه تعدادي از همراهانشان  در اثر انفجار بمب  توسط منافقين در سن 70سالگي به شهادت رسيدند.
در اينجا فرازي از سخنان ايشان را گوش جان مي سپاريم.
شهيد دستغيب و دلها
«شايد تجربه كرده باشيد ، اگر سگ گرسنه اي به شما روي بياورد و همراه شما نان يا گوشت باشد،آيا با گفتن چخ، سگ رد ميشود؟چوب هم بلند كني ،فايده ندارد،او گرسنه است و چشمش به غذاست و دست بردار نيست. اما اگر هيچ همراه نداشته باشي،سگي كه به شما روي مي آورد با آن شامه قوي چون مي فهمد چيزي نداري، تا گفتي چخ فورا مي رود.دل شما مورد نظر شيطان است،نگاهي به دل مي كند اگر آذوقه شما در آن بود ، حب مال و زر و زيور و شهوت و مقام و بخل و حرص و حسادت ،، به به چه جاي خوبي براي شيطان ،همانجا متمركز مي شود . صد بار هم بگو اعوذ و بالله من الشيطان الرجيم ، با اين چخ ها رد نمي شود،اگر طعمه اش را دور كني، آنگاه مي بيند وسيله ماندن ندارد،با يك استعاذه فرار مي كند.»

شهيد سيد مرتضي آويني
حزب الله،مرداني  كه تند باد عواطف آنها را نمي لرزاند،از جنگ خسته نمي شوند،ترس به دل راه نمي دهند،بر خدا توكل مي كنند و و عاقبت نيز از آن متقين است.
و باز در اين ميان حزب الله تنها وغريب است و با آن چوب زير بغل و پاي مصنوعي  و دست فلج و چشم پلاستيكي و... موي كوتاه و محاسن و لباس ساده و فقيرانه و لبخند معصومانه ،مظهري است از يك دوران سپري شده كه با خونين شهر آغاز شد و در والفجر ده به پايان رسيد و بعد از مرصاد از ظاهر اجتماع به باطن آن هجرت كرد و بيماردلان را به اين غلط انداخت كه ديگر تمام شد ، نه....

بيداري و چشم تو به خوابي است  شگفت
آن نور كه خورده اي شرابي است شگفت
خفاش مگر خون تو بيند در خواب
هر قطره خونت  آفتابي است شگفت

((خلاف آنچه بسياري مي پندارند ، آخرين مقاتله ما - به مثابه سپاه عدالت - نه با دموکراسي غرب که با اسلام آمريکايي است ، که اسلام آمريکايي از خود آمريکا ديرپاتر است.اگرچه اين يکي نيزولو هزار ماه باشد به يک شب قدرفرو خواهد ريخت و حق پرستان ومستضعفان وارث زمين خواهند شد.))
سيد مرتضي آويني

سبحان الذی اسری بعبده لیلا من المسجد الحرام الی المسجد الاقصی الذی بارکنا حوله لنریه من آیاتنا انه هو السمیع البصیر
خدایا تو شاهدی برادر و خواهر ما را در غزه چه کردند ، خدایا مگر شیعه انسان به حساب نمی آید ؟ خدایا چرا تبلیغات عالمی نامی ازآنها وحقوق آنها و شهدای آنها نمی برد؟...
برادرم وخواهرم بدان این جنایتکار ضعیف است و وعده خدا حق است و بدان ما می آییم وبا تو در همه عرصه های نظامی و اقتصادی( تحریم اقتصادی آنها و کالاهایشان)و سیاسی هستیم ...
برادرم و خواهرم ما امروز آمدیم و به خیابان ها ریختیم تا با غرش رعد کلمه حق را بر فرق منافقین و ملحدین بکوبانیم و اسراییل بداند این تازه یک قدم ماست و ما پیمان جهاد بسته ایم... ما امروز آمدیم تا با درس شهادت ، تا با درس انقلاب ، تا با درس کل  یوم العاشورا وکل عرض الکربلا پیمان جهاد رهبرمان را لبیک بگوییم و اعلام آمادگی حتی نظامی کنیم...
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.

كسي كه جان عزيزش، عزيز، پيش خداست
به جان هر چه عزيز است، سيّدالشّهدا است
براي مرد خدا نيست، بيم جان هرگز
كه در مصاف، خطر آشنا و بي پرواست
حسين(ع) ياور دين بود و يار مظلومان
حسين(ع) خاطره يي تا هميشه پابرجاست
تو را كه مانده به دل حسرتي ز عاشورا
بيا ببين كه جهان صحنه اي ز عاشوراست
ز خون خلق خدا دست ظلم رنگين است
غريو خلق ستمديده روز و شب برپاست
كجاست دست رهاننده ي خداجويان؟
كه فتنه هاي زمان در كمين آدم هاست
اگر تو ياور ديني حسين(ع) را درياب
كه وقت ياري خورشيد كربلا حالاست
ز خدمتي كه برآيد ز دست، دست مدار
كه در حمايت خلق خدا، خدا با ماست
براي رونق اين دين قيام كرد حسين(ع)
قيام او به حقيقت قوام دين خداست
قيام كرد كه برپا بماند اصل نماز
كه اين چراغ به ما روشني رسان، فرداست
حسين(ع) دين خدا را ز خون بهاري كرد
بهار دين خدا در گُل نماز شماست

تيرانداز ماهر ، علي آل سيدان

يكي از پاسدارها كه اسلحه يوزي داشت، سركوچه ايستاده بود و داد مي زد:اگه مردي بيا بيرون، چرا رفتي قایم شدي، بيا بيرون ديگه. قصد بيرون آمدن نداشت؛ ضامن نارنجك را كشيده بود و مدام تهديد مي كرد كه اگر به سمتش برود، نارنجك را پرت مي كند بين مردم؛ چند دقيقه اي به همين نحو گذشت، ناگهان آن منافق از پشت پله ها پريد بيرون. تا آمد نارنجك را پرتاب كنه همان پاسدار پاهايش را به رگبار بست؛ آن قدر با مهارت اين كار را كرد كه انگار عمري تيرانداز بوده است. دو سه سال بعد رفتيم تيپ ويژه شهدا. يك شب همين خاطره را برای كاوه تعريف كردم، گفت: اين قدرها هم كه مي گوئي كارش تعريفي نبود.پرسيدم مگر شما هم آن جا بودي؟خنديد و گفت: اون كسي كه تو می گی خود من بودم.
خاطرات شهيد كاوه

سرجلسه ، وقت نماز که می شد، تعطیل می کرد تا بعد نماز . داشتیم می رفتیم اهواز . اذان می گفتند. گفت« نماز اول وقت رو بخونیم .» کنار جاده آب گرفته بود. رفتیم جلوتر؛ آب بود . آنقدر رفتیم ، تا موقع نماز اول وقت گذشت . خندید و گفت « اومدیم ادای مؤمن ها رو در بیاریم ، نشد.»

باشگاه گلف اهواز شده بود پایگاه منتظران شهادت . یکی از اتاق های کوچکش را با فیبر جدا کرد ؛ محل استراحت و کار. روی در هم نوشت « 100% شناسایی، 100% موفقیت.» گفت «حتا با یه بی سیم کوچیک هم شده  باید بی سیم های عراقی را گوش کنید. هرچی سند و نامه هم پیدا می کنید باید ترجمه بشه.» از شناسایی که می آمد ، با سر و صورت خاکی می رفت اتاقش . اطلاعات را روی نقشه می نوشت. گزارش های روزانه رانگاه می کرد.

 ریز به ریز اطلاعات و گزارشها را روی نقشه می نوشت.اتاقش که می رفتی ، انگار تمام جبهه را دیده باشی. چند روزی بود که دو طرف به هوای عراقی بودن سمت هم می زدند. بین دو جبهه نیرویی نبود. باید الحاق می شد و ونیروها با هم دست می دادند . حسن آمد و از روی نقشه نشان داد.

پاسخش نوشت، مرد خنده‌های بزمِ عاشقان بُرَیر و گفت:
شور نیست؛
شهدی از شهادت است؛
از جناح دشمنان جنایت است؛
از برای دوستان شفاعت است؛
البته برای بنده هم، حور العین جنت است!!!

و بعد از این مزاح مشتیانه‌ی بشر،
الفبای زندگی،
در حضور اسم و فعل و حرف و قید، خنده زد، پس از تمام سال‌ها خستگی...
مثل پهلوانِ کوچه‌ی بلا،
کربلا!
و کلاس درسمان،  واژه‌ای شنید، آشنا.

هان چه شد؟
دل شما شکست...!؟
من هنوز، روضه‌ای نخوانده‌ام که های‌های گریه می‌کنید و می‌روید!!

کجا؟
گفت: رخصتی بده بروم.
فرصتی به وسعت تمامی اسارتم.
آقا ! اجازه هست حُر شوم؟
اجازه هست؟
و کاش این اجازه را حُر نه، حَرمله می‌گرفت...
ناگهان کلاس اخم شد.

آهان.
خیر و شر را به نوبت جلو نرفته‌ام؟
ببخشید، هنوز کلاس اولم.
ولی، باور کنید حرف حرمله سین سه شعبه است.
درست مثل سین سینه‌ی پدر، سر عمو، سیبک گلوی پسر.
و این بار کلاسِ درس، سیاه شد از این همه عزا.
و هم کلاسی‌ام جویبار اشکِ کربلا.

گفتم:
نه، ببین!
گریه را شروع نکن، هنوز به کاف و گاف ماجرا مانده است.
ما هنوز حرف صبر را نخوانده‌ایم.
عین عباس هم به جای خود.
قاف قصه را چگونه ول کنیم؟

پس، با اجازه‌ی معلمم! دوباره دوره می‌کنم:
الف، آب.
ب ، بریر.
ت، تفنگ.
نه به سال شصت و یک ، بل به وقت جنگ!
همین صبح روز قبل...
کجا؟
غزه، جبل العامل، نینوا.
هویزه، شلمچه، دشت لاله‌ها.
خوب بس است، حاشیه نمی‌روم!!!
و ادامه می‌دهم...

جیم، جَون رو سفید.
ح، حبیب.
خ، خیام سوخته.
دال، دست تشنه‌ی فرات.
ذال، ظلم ظالمان!!!

معلم گفت:
نه، نخوان...!
اشتباه داشتی.
یک غلط گرفته شد.
19...
دقتت کم است، حواست کجاست؟
بخوان.
ر، روز اشک و گریه و جنون.
ز، زهیر، غرق خاک و خون.
سین، سلام تا قیامت قیام.
شین، شمر بر سر عمارت خیام.
صاد ، صبر بانوی حرم، زنیب، آن دلاور خاندان کَرَم.
ضاد، ظلم در غروب روزِ غم.

و باز تذکر معلمم:
صبر کن، نخوان، نخوان.
تو باز هم غلط خوانده‌ای!
ببینم؛
مگر به غیر ظاء ظلم را ندیده‌ای، که هرچه ذال و ضاد و ظاء هست را یکی می‌کنی؟
و گفتم:
آقا اجازه!
چرا دیده‌ام.
ولی؛
طا، طلسمِ.
ظا، ظلمِ.
عین، عصرِ کربلا؛
و غین، غارتِ خیام؛
و فا،  فتنه زمان.
امانِ قاف این قبیله را بریده است...

اِ.
آقا اجازه هست!
چرا شما، گریه می‌کنید؟
و بغض معلم، امان نداد بگوید برای بچه‌ها.

کاف کربِ والبلا، حکایتی‌ست که لام تا کام آن برای هر کسی شنیدنی‌ست...
ولی اندکی بعد؛
بلند و بی‌دریغ گفت:
تو بشین، درس را ادامه می‌دهیم.

بچه‌ها، به یاد می‌آورید، داستان درس میم منتظر تا کجا ادامه داشت؟
مبحث من الغریب تا، الی الحبیب روزگار؟

یکی گفت:
تا سر نزاع نونِِ جان و نان و مال و دشمن و وطن!
دیگری ادامه داد:
واوِ وای؛ وای مردم به خواب رفته را، حسرت گذشته را و آه پای تخته را هم اشاره کرده‌اید.
سومی دست بالا گرفت و گفت:
و آخر کلاس که شد، فرد منتظر از خودش سوال کرد:
چرا وَ چرا ظلمی و مُحَرمی و غفلتی؟
و چرا خالی است، حرف حجتی؟
و در غربت است، هـ مثل هادی هدایتِ امتی؟
معلم تشکر نمود و گفت:
بعد ازاین، منتظر ادامه داد راه را با ندای:
یاءِ ، یا حسین، یا فارس الحجاز!
مکث کرد و ادامه داد:
...خوب بچه‌ها؛
تمام شد درس شما.
به آخر، زمان الفبا، رسیده‌ایم.

اما...
گچ پژِ اصیل آب و خاکمان رنگ کربلا نگشته است!!!
راه حل چیست؟
و سکوت پر تلاطم کلاس، در پی جواب، اشاره کرد به من، که می‌خواستم بگویم:
آب،  بیت اول محرم است.
و گفت: غذای روضه با تو است که شور را شروع نموده‌ای.
حال؛ شیرین، تمام کن!
و گفتم:
گ ،گِلِ محبت وجودتان.
چ ،چای و قند روضه تان.
پ، پلو وَ قیمه‌ی ظهرتان.
ژ، ژرفنای نگاهتان.

و تمام کرد این ضیافت قشنگِ آب و شعر و روضه را!

www.BGH.ir نویسنده: بچه‌های قلم

قبل از عملیات کربلای چهار بود بچه ها مشغول درست کردن طنابی بودند تا رزمندگان  در دریای خروشان اروند ازهم فاصله نگیرندوموج آب جمع مشتاقان را پریشان نکند.
به ازای هرنفر یک گره در طناب بود شهید جاری (فرمانده گروهان حدید) فرمودند :باید یک گره اضافه تر بزنیم !!!
علت را جویا شدیم ایشان درجواب فرمودند:این گره برای آن است که گره اول سر طناب را باید قلب عالم مکان حضرت بقیه الله بگیردو خود آقا عملیات رافرماندهی کند و خدا شاهد است که در آن شب سهمگین. از آسمان واز حال وهوای آنشب  که از هزار روز روشن تر بود از حال وهوای بچه ها از عطرت شهادت
که همه جا پیچیده بود  میشد فهمید که امشب فرماندهی با پسر حیدرکرار است ...

نه  پلاكي،
 نه كارتي،
 نه نامه اي؛
مانده بودند استخوان هايي كه پيدا كرده اند مال بچه هاست يا مال عراقي ها. آنجايي هم كه تفحص مي كردند هم عراقي بود و هم ايراني. صداي يكي شان يك دفعه بلند شد . يا حسين! يا حسين! بچه هاي خودمان هستند.به سمتش رفتند. پرسيدند از كجا فهميدي؟ خاك را از روي چيزي كه در دستش بود پاك مي كرد. آن را به سمت بقيه گرفت و گفت :«از عكس امام!»

در زمان غيبت به كسي منتظر گفته مي شود ،كه منتظر شهادت باشد.
شهيد مهدي زين الدين

صنوبر
خوش باد كه از بهار بهتر باشيم
سرسبزتر از سرو و صنوبر باشيم
آن روز مباد تا دراين باغ وجود
شرمنده لاله ها‍ی پرپر باشيم

هديه خون
خوشبخت شد آنكه وصل جانان طلبيد
در آينه دل بجز از يار نديد
با لشكر عاشقان حق شد همگام
با هديه خون به قرب الله رسيد

من ويك نگاه زخمي
من ويك نگاه زخمي كه نشسته آنطرف ها
من و يك گلوي پاره كه سكوت كرده تنها
شب و سوك يك ستاره، شب و شعر نيمه كاره
شب وغربت نگاهت كه شهيد مانده اينجا
همه جاده هاي بسته كه كشيده پيش پايت
همه منتظر كه روزي ،همه منتظر كه فردا
تو و شعر بي نهايت تو و سايه ات كنارت
تو و يك قدم شجاعت تو و يك سخن كه حالا
و ستاره برق مي زد و نگاه كرده بودت
من و يك نگاه خسته كه چقدر رفته بالا

همزمان با ايام شهادت رسول اكرم (ص) و امام حسن مجتبي(ع) و همچنين امام رضا (ع) ؛ از شما دعوت مي شود در مراسم تشييع پيكر پاك پنج شهيد گمنام دفاع مقدس شركت نماييد.
زمان: 5 اسفند ماه ساعت 11:30
مكان: از درب اصلي دانشگاه تهران تا دانشگاه صنعتي امير كبير

امام صادق علیه السلام فرموده است:
دوستی و رفاقت حدودی دارد. كسی كه واجد تمام آن حدود نیست، دوست كامل نیست و آن كس كه دارای هیچ یك از
آن حدود نباشد اساساً دوست نیست.
اول آن كه: ظاهر و باطن رفیقت نسبت به تو یكسان باشد.
دوم آن كه: زیبایی و آبروی تو را جمال خود ببیند و نازیبایی تو را نازیبایی خود بداند.
سوم آن كه: دست یافتن به مال و یا رسیدن به مقام ، روش دوستانه او را نسبت به تو تغییر ندهد.
چهارم آن كه: در زمینه رفاقت ، از آنچه و هر چه در اختیار دارد نسبت به تو مضایقه نكند.
پنجم: تو را در مواقع مشكلات و مصائب ترك نگوید.
با اطمینان می توان گفت كه اینها دوستان برترهستند و اگر دوستی با این خصوصیات پیدا كردید، بدانید كیمیایی یافته اید كه نباید آن را به آسانی از دست دهید. زیرا ارتكاب چنین خطایی از خرد به دور است و همان گونه كه امام صادق علیه السلام می فرماید: دوستی برادران مؤمن، جزئی از دین می باشد و شخص عاقل مراقب دین خود است.
آن حضرت در حدیث دیگری فرمود:
 رفقای صمیمی سه دسته اند:
1- كسی كه مانند غذا از لوازم ضروری زندگی به حساب می آید و آدمی در همه حالات به وی نیازمند است؛ و او رفیق عاقل است.
2- كسی كه وجود او برای انسان به منزله یك بیماری رنج آور است؛ و آن رفیق احمق است.
3- كسی كه وجودش نافع و به منزله داروی شفابخش و ضد بیماری است؛ كه او رفیق روشنفكر بسیار عاقل است.
تفاوت بین دوستان و مراتب دوستی احتیاج به دلیل و برهان ندارد. لابد شما در زندگی دوستانی دارید كه دوستی با آنان عذاب آوراست و به این ترتیب همیشه سعی می كنید خود را از آنان دور نگه دارید. در مقابل بعضی هستند كه انسان حاضر است با صرف ساعت ها وقت وطی مسافت های طولانی و یا با تحمل رنج و مشقت، او را پیدا كند و ساعتی با او همنیشن باشد..

معیار دوستی
 دوستی باید بر اساس معیار و ملاك صحیح استوار باشد. زیرا معمولاً ملاك افراد جهت گزینش دوستان، متفاوت است. چه بسا افرادی كه با مقاصد نفسانی برای رسیدن به خواسته های دنیوی و یا بر اساس مقاصد شرورانه و مفسدت آمیز یا انگیزه های عاطفی غیرمعقول – تعصب ها- و خلاصه دوستی های بی بنیاد و تصادفی اقدام به انتخاب دوست كنند. اما مسلمانی كه با چراغ راهنمای عقل و با تدبیر و اندیشه، كلیه نیازهای مادی و معنوی و از آن جمله دوست یابی خود را تأمین می كند قطعاً دوستان خود را با ملاك صحیح و انگیزه الهی و برای خدا برمی گزیند. او می داند كه تنها دوستی های پایدار، دوستی اهل ایمان است كه در دنیا و آخرت باقی خواهد ماند، چنان كه قرآن كریم می فرماید:
" الأَخِلاّءُ یوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌ إلاَّ المُتَّقین"( سوره زخرف – آیه 67 )
در قیامت همه دوستان به استثنای متقین، دشمن یكدیگرند.
اصولاً لازمه دوستی متقابل این است كه یك طرف، طرف دیگر را به كارها و وظایفش كمك كند. اگر این كمك در غیر رضای خدا باشد، در حقیقت به بدبختی و شقاوت و عذاب دائمی آن طرف كمك كرده است. از همین رو قرآن نیز در حكایت گفتار ستمگران در قیامت فرموده كه:
" یا وَیلـَتی لَیتَـنی لَمْ أَتَّخِذْ فـُلاناً خَلیلاً ."( سوره فرقان – آیه 28 )
ای كاش فلانی را دوست خود نگرفته بودم.
بر خلاف دوستی های متقین كه دوستی مایه پیشرفت آنان در راه خداست و در روز قیامت هم به سود ایشان خواهد بود.
در حدیثی از امام صادق علیه السلام این گونه می خوانیم:
" مَنْ أَحَبَّ للهِ وَ أَبْغَضَ للهِ وَ أَعْطی للهِ عَزَّوَجَلَّ فَهُوَ مِمَّنْ كَمُلَ إیمانُه."( بحارالانوار ، ج 69 ، ص 238 )
كسی كه برای خدا دوست بدارد و برای خدا دشمن بدارد وبرای خدا ببخشد، از كسانی است كه ایمانش كامل شده.
آن حضرت در حدیث دیگری می فرماید: از محكم ترین دستگیره های ایمان این است كه برای خدا دوست بداری و برای خدا ببخشی و برای خدا منع كنی.

نديدم آينه اي چون لباس خاكي       همان قبله كه بودند غرق پاكي ها          به عشق زنده شدن،«عند ربهم»بودن     شده ست حاصل آنها ز سينه چاكي ها     دليل غربتشان،اهل خاك بودن ماست    نه بي مزار شدن ها، نه بي پلاكي ها   به آسمان كه رسيدند رو به ما گفتند:         زمين چقدر حقير است، آي خاكي ها!سيد محمد جواد شرافت

.برنا: سيد مرتضي آويني که اين روزها با نزديک شدن سالروز شهادتش نام و يادش دوباره در خاطرها زنده شده، در ميان نوشته‌هاي فراوان خود، اثر ارزشمندي به يادگار گذاشته است به نام "توسعه و مباني تمدن غرب". البته وجه اشتراک مجموعه نوشته‌هاي آويني اين است که همه در راستاي تبيين مباني انقلاب اسلامي در حوزه‌هاي مختلف است، (البته تا جايي که مجال پيدا کرد)اما توسعه و مباني تمدن غرب از آن جهت براي اين يادداشت برگزيده شد،که به طور مفصل در آن به بررسي و ريشه يابي پديده مصرف گرايي و تب تند مدرنيزه شدن در جوامع عصر حاضر پرداخته است.  آويني کتابش را در سال‌هايي مي‌نويسد، که تازه شعارهاي توسعه اقتصادي و مدرنيزه شدن در فضاي عمومي جامعه مطرح شده است.او با بينشي عميق از وضعيت جوامع عصر خود و به ويژه شناخت دقيق از دين اسلام و آداب و رسوم مردم کشورش ناهمخواني و عدم تطابق ملزومات توسعه غربي را با دين و فرهنگ مردم خود تشخيص داده بود.اينگونه بود که احساس خطر مي‌کرد و اين احساس را با ضميمه عقل و منطق به رشته تحرير در مي‌آورد،تا گرچه به مذاق برخي خوش نمي‌آيد،اما شايد تلنگري باشد.  قسمت‌هاي کوتاهي از مقاله "تمدن اسراف و تبذير" کتاب توسعه و مباني غرب او در ادامه مي‌آيد: «آرمان توسعه‌يافتگي از اصالت دادن به رشد اقتصادي و غلبه‌ي اقتصاد بر ساير وجوه حيات بشر زاييده شده و آنچه باعث شده تا بشر براي اقتصاد اينچنين مقام و اهميتي قايل باشد ماده‌گرايي و نسيان حق است.  نگرشي که انسان امروز نسبت به خود و جهان يافته است اينچنين اقتضا دارد که او خود و نيازهاي ماديش را اصل بينگارد و همه‌ي عزم و همت خويش را در جهت برآورده ساختن اين نيازها متمرکز کند، و از آنجا که بشر، مادام که در محدوده‌ي حيواني وجود خويشتن توقف دارد و بر عادات خود غلبه نکرده است، تنها حوايج مادي است که او را به جانب خود مي‌کشد، اين توهم رخ نموده که نيازهاي مادي بشر داراي اصالت است، حال آنکه اينچنين نيست.  مهم‌ترين علتي که جامعه‌ي غرب را به اتراف و اسراف و تبذير کشانده است همين است که اراده‌ي او را در جهت ارضاي شهوات و تبعيت از غرايز و اهواي خويش هيچ چيز جز قراردادهاي اجتماع محدود نمي‌کند.  چه علتي باعث شده است تا بشر غربي اعمالي اينچنين را براي خود مجاز بشمارد؟ وقتي اراده‌ي بشر را در جهت ارضاي شهوات و اهواي خويش هيچ چيز محدود نکند، انسان در مسير تمتع از لذايذ دنيايي به آنچنان زياده‌طلبي و تکاثري دچار مي‌شود که از آن بايد به خدا پناه برد. بشر غربي از آنجا که براي وجود انسان قايل به حقيقتي غايي نيست و به حيوانيت بشر اصالت مي‌دهد، براي اهوا و تمايلات حيواني خود نيز هيچ محدوديتي جز قراردادهاي اجتماعي نمي‌شناسد و قراردادهاي اجتماعي را نيز صرفا به منافع فردي باز مي‌گرداند.  در تمدن غرب قراردادهاي اجتماعي ـ و به تعبير خودشان قانون ـ جانشين اخلاق شده است و سعي بشر غربي در اين است که با اصالت دادن به قوانين مدني و مقررات اجتماعي از اخلاق مذهبي و شريعت بي‌نياز شود؛ يعني به عبارت بهتر، جامعه‌اي بسازد که در آن هيچ کس نيازي به خوب‌بودن نداشته باشد، و در عين حال که هيچ کس التزام اخلاقي در برابر وجدان خويش ندارد، همه بتوانند بدون تجاوز به حقوق يکديگر از حداکثر آزادي و ولنگاري براي ارضاي شهوات حيواني و تمتع از لذايذ مادي برخوردار باشند ـ و الحق بهترين نظام سياسي که مي‌تواند اهداف مذکور را تأمين کند، سيستم دموکراسي است.»

 خدايا مي داني چه مي كشم، پنداري چون شمع ذوب مي شوم.ما از مردن نمي هراسيم،اما مي ترسيم بعد از ما ايمان را سر ببرند و اگر بسوزيم،روشنايي مي رود و جاي خود را دوباره به شب مي سپارد.پس چه بايد كرد؟ از يك سو بايد بمانيم تا شهيد آينده شويم و از ديگر سو بايد شهيد شويم تا آينده بماند.هم بايد امروز شهيد شويم تا فردا بماند و هم بايد بمانيم تا فردا شهيد شويم.عجب دردي!چه مي شد امروز شهيد مي شديم وفردا زنده مي شديم تا دوباره شهيد شويم؟!شهيد كاظم لطيفي زاده

 از احمد دادبين بنويسم. فرمانده دلاور نيروي زميني ارتش، يار و همرزم شهيدان صياد شيرازي، حاج احمد متوسليان، حاج همت و ... او که معروف بود به احمد بسيجي...خاطرات تيمسار دادبين از حضور مقام معظم رهبري در مناطق عملياتي( برگرفته از سايت صبح) در سفري که آقا به کردستان داشتند قرار بود که ايشان در منطقه‌اي واحدهاي خط مقدم را بازديد کنند و در ميان رزمندگان خط باشند با هلي‌کوپتر پرواز کرديم در آسمان من خدمت آقا عرض کردم: با توجه به اين که مردم بانه شما را ديده‌اند و شما به شهر آنها تشريف برده‌ايد خوب است که مردم مريوان هم شما را زيارت کنند چون مشتاق هستند. آقا فرمودند:«پس رفتن به خط پيش بچه‌ها چي؟ گفتم: اگر شما با انبوه مردم مريوان صحبت کنيد همه رزمندگان بيشتر خوشحال مي‌شوند مردم هم با ديدن شما خوشحال مي‌شوند حالا ما محبت شما را در خط به بچه‌ها ابلاغ مي‌کنيم. آقا گفتند: خوب با بچه‌هاي حفاظت هماهنگ کنيد من حرفي ندارم من با مسئول حفاظت آقا صحبت کردم ايشان شروع به داد و بيداد کرد و گفت: يعني برنامه ما را به هم مي‌زني؟! از اول بايد پيش‌بيني کرده باشيد. گفتم: خوب حضرت آقا خودشان موافقند او گفت نمي شود که آقا را همين‌طوري ببريم! خلاصه رسيديم به مريوان و قرارگاه تاکتيکي لشگر که کنار درياچه بود، واحدها همه منتظر بودند، آن سوله در اين هنگام برق رفت و تاريک شد متأسفانه بچه‌هاي ما بي‌توجهي کرده بودند و ضبط هم نياورده بودند در نتيجه سخنراني هم ضبط نشد آقا در آن تاريکي شروع به سخنراني کردند موضوع سخنراني درباره فلسفه زندگي بود که انسان براي چه زندگي مي‌کند؟ و اگر قرار باشد ما بخوريم و بخوابيم ديگر انسان نيستيم و .... مثال جالبي هم زدند دباره انسان بي‌هدفي که فقط به خوردن بينديشد که مثل ماشيني مي‌ماند که در مسير خود در صورت احتياج، به پمپ بنزين برسد و بنزين بزند و جلوتر دوباره به پمپ بنزين ديگر برود و بنزين بزند و به همين صورت رفع احتياج کند، خلاصه درباره فلسفه زندگي يک ساعت صحبت کردند و آنجا اصلاً يک حال به من دست داد و گفتم اگر خودم بودم و در حالي که جمعيت انبوهي در انتظار من بودند و افراد کمي هم در يک جاي ديگر بودند من براي اين افراد کم صحبت نمي‌کردم بلکه با يک خسته نباشيد و خدا قوت تمامش مي‌کردم ولي سخنراني يک ساعته ايشان در آن تاريکي و فضاي بسته سوله براي من يک درس بود. از اين جالبتر هم آن بود که وقتي سخنراني تمام شد و آقا وارد اتاقي شدند تا کمي استراحت کنند هم رزمندگان به سراغ آقا رفتند به طوري که ما نمي‌توانستيم اوضاع را کنترل کنيم. يک مرتبه احساس کردم آقا مي‌فرمايند:«اگر اجازه بدهيد من پيراهنم را عوض کنم» همه بيرون آمدند برق اتاق آقا را خاموش کرديم تا ايشان استراحتي بکنند. شايد ده دقيقه نشد که بچه‌ها داخل شهر مريوان رفتند به مردم اعلام کردند که رئيس جمهوري آمد، بياييد در ورزشگاه، همين بچه‌ها يک ماشين آتش‌نشاني آورده بودند کنارش يک پله هم گذاشته بودند و فوراً بلندگوها را نصب کرده بودند من يک سري رفتم آنجا و از نزديک ديدم که مردم هجوم آورده‌اند و با يک شوري مي‌آيند،‌ بعضي مردم را کنترل مي‌کردند گفتم مردم را کنترل و بازرسي نکنيد، بگذاريد همگي بيايند، حالا پيش مرگها هم با اسلحه کلاش آمدند بعد هم ريختند داخل ورزشگاه، بعد از ده دقيقه استراحت به آقا گفتم:«آقا، مردم آماده‌اند، آقا بلافاصله بلند شدند، وضو گرفتند و راه افتاديم به طرف شهر، به ورزشگاه رسيديم، جمعيت با فشار هجوم آوردند و آقا توانستند از نرده‌بان بالا بروند و روي ماشين آتش‌نشاني شروع به سخنراني کردند. مردم با يک شور و شعفي شعار مي‌دادند و دستشان را بالا مي‌بردند. پيش‌مرگها هم اسلحه‌هاي کلاش را بالا مي‌بردند و تکبير مي‌گفتند. صحنه عجيب و ديدني بود آقا چند بار فرمودند:«من از اين احساسات مردم و صداقت آنها به وجد آمده‌ام، بچه‌هاي محافظ خيلي نگران سلامت آقا بودند، حق هم داشتند چون جو منطقه کلاً ناامن بود. جالب اينجاست که ورزشگاه پر از جمعيت بود و حتي بعضي هم در بيرون استاديوم ايستاده بودند. بعضي از مردم هم کلاش به دست روي بامهاي خانه‌هاي اطراف رفته بودند تمام خشابها پر و آماده بود. بعد که سخنراني آقا در شهر تمام شد به سوله آمديم بچه‌هاي ارتش، سپاه، بسيجي ها، و جهادگران همه جمع بودند در راهروي سوله يکم سفره دراز انداختند ما خدمت آقا عرض کرديم چون سوله شلوغ است غذاي شما را به يک سوله جداگانه ببريم و شما آن جا غذا را صرف کنيد، ايشان فرمودند:«نه، کنار همين بچه‌ها سفره بيندازيد، ‌همه خود را در آن شلوغي فشرده کردند و خدمت آقا غذا خوردند و اين يک خاطره فراموش‌نشدني از حضور آقا در ميان مردم مناطق جنگ‌زده و نيز رزمندگان بود.

تو چرا مي جنگي؟ - پسرم مي پرسدمن تفنگم در دست كوله بارم در پشت بند پوتينم را محكم مي بندم  مادرمآب و آيينه و قرآن در دستروشني در دل من مي كارد پسرم بار دگر مي پرسد: تو چرا مي جنگي؟با تمام دل خود مي گويم: تا چراغ از تو نگيرد دشمن