فلسفه ی آفرینش فرشتگان

آفرينش تمام موجودات و از جمله فرشتگان داراي هدف است. هدف از آفرينش هر موجودي، داشتن و دست يافتن به كمالات وجودي است كه براي آن‏ها امكان دارد. با اين تفاوت كه برخي از موجودات مانند جن و انس، هدف آن‏ها تدريجي و در سايه تلاش حاصل مي شود اما برخي از موجودات مانند فرشتگان، آن اندازه از كمال كه برايشان امكان دارد، به صورت فعليّت يافته براي آن‏ها حاصل است.
فرشتگان از نوع مجردات مي باشند. چنين موجوداتي فوق زمان و مكان، عاري از تغيير و تحول و... هستند.
اين موجودات آفريده شده‏اند تا به حسب مرتبه و قابليت وجودي، از رحمت الهي برخوردار شوند. مسئله استعداد داشتن و شكوفايي استعداد براي آن‏ها مطرح نيست. ملائكه الهي از ابتدا همه كمالاتي را كه براي شان امكان و قابليت داشته، به صورت بالفعل دارا هستند. برخي از روايات و آيات بر اين مسئله دلالت دارند: شايد بتوان از اين تعبير استفاده كرد كه هيچ فرشته‏اي از مقام خود نمي‏تواند بالاتر رود. اين گونه آفريده شده و تا آخر همان خواهد بود.
از آيه اوّل سوره فاطر به دست مي آيد كه خداوند، فرشتگان را واسطه ميان خود و عالم مشهود قرار داده است. با تعبير "رسل" همه ملائكه را وسايطي ميان خود و مخلوقاتش در اجراي اوامر تكويني و تشريعي دانسته، با اين بيان مشخص مي شود كه حكمت آفرينش آن‏ها تنها عبادت نيست.
فرشتگان كارگزاران الهي و مأمور اجراي امور عالم تكويني هستند و وظايف سنگيني بر عهده آن‏ها است كه در ذيل به برخي از آن‏ها اشاره مي كنيم:
أ) حامل و رساننده وحي به پيامبران مي باشند.(1)
ب) نزول امر الهي به دست فرشتگان است، يعني در تدبير جهان كه به امر الهي انجام مي گيرد، اينان عامل اجرايي اند و آن را پياده مي كنند.(2)
ج) دسته‏اي از فرشتگان حاملان عرش خدا و آنان يا دسته‏اي ديگر شفاعت كنندگان مؤمنان هستند.(3)
د) لعن بر كفّار نيز از كارهاي فرشتگان است.(4)
ه') بشارت دادن به مؤمنان هم از كارهاي اينان است. طبق قرائن اين بشارت به هنگام احتضار داده مي‏شود.(5)
و) نوشتن كردار بندگان خدا از كارهاي ديگر فرشتگان است.(6)
ز) امداد مؤمنان از ديگر كارهاي آنان است.(7)
پي نوشت‏ها:
1. نمل (27) آيه 102؛ بقره (2) آيه 97؛ عبس (80) آيه 16 و نمل (16) آيه 2.
2. سجده (32) آيه 5 و معارج (70) آيه 4.
3. مؤمن (40) آيه 7 و نجم (53) آيه 26.
4. بقره (2) آيه 161 و آل عمران (3) آيه 87.
5. فصّلت (41) آيه 30.
6. انفطار (82) آيه 11؛ يونس (10) آيه 21؛ زخرف (43) آيه 80 و ق (50) آيه 18.
7. آل عمران، آيه 124 و تحريم (66) آيه 4.