هنگامیکه امام حسین علیه السلام تصمیم قیام برعلیه یزید وحکومت جابرانه او گرفتند افراد مصلحت اندیش زبان به اندز گشوده وگفتند :‌این عمل شما خطرناک است وممکن است در این راه جان عزیز خود را از دست بدهید بنابراین مصلحت نیست که شمابه چنین کاری دست بزنید ، امام در جواب ایشان استناد کردند به رویایی ( که برای امام درحکم یک وحی قطعی است ) که شهود کرده بودند و فرمودند : د رعالم رؤیا جدم به من فرموده است : ان الله شاء ان یراک قتیلا یعنی خداوند اراده کرده دوست دارد که تورا کشته ببیند . استاد مطهری ( ره ) درتوضیح واژه اراده که در روایت آمده می فرمایند : کلمه مشیت خدایا اراده خدا که در قرآن نیز به کار رفته دردو مورد به کار می رود که یکی را اصطلا حاً اراده تکوینی و دیگری را اراده تشریفی میگویند . اراده تکوین یعنی قضا و قدر الهی که اگر چیزی قضا و قدر الهی به آن تعلق گرفت معنایش این است که د رمقابل قضا و قدر ( تکوینی ) دیگر کاری نمی شود کرد . معنای اراده تشریفی این است که خدا اینطور راضی است ، خدا اینچنین می خواهد مثلاً اگر در مورد روزه می فرماید : یرید اله بکم الیسر و لا یریدبکم العسر ( 2) ویا درمورد دیگری که ظاهراً زکات است می فرماید « یرید لیطهر کم » ( 3 ) مقصود این است که خدا اینچنین دستوری داده است اینطور می خواهد یعنی رضای حق در اینست و مصلحت است و رضای حق همیشه در مصلحت است و مصلحت یعنی آن جهت کمال فرد و بشریت . دوست عزیزم با توجه به مطالبی که به عرضتان رسید معلوم می شود که مسئله کشته شدن ایشان نیز مسئله کشته شدن را نفی نکردند اما فرمودند مصلحت و رضای حق درکشته شدن من است بنابراین ایشان می دانستند که در این قیام کشته خواهند شد اما لازمه آن آگاهی این نیست که امام حسین ( ع ) با دست خود ، خود را به کشته شدن ( خودکشی ) و هلاکت داده اند زیرا همانطور که قبلاً هم اشاره شد د رریختن خون امام مصلحتی عظیم بود که جز با ریختن خون ایشان این مصلحت که کمال فرد و بشریت در آن است تحقق نمی یافت( 4 ) چرا که خون ایشان نه تنها در آن زمان باعث بیداری و آگاهی مردم شد بلکه در دورانها و زمانهای بعد نیز حیات اسلام به آن وابسته است چا که امام و یاران باوفایشان در این قیام دین را با همه جنبه هایش به نمایش گذاشتند وبا یادآوری آن د رهر سال برنامه و آرمان اسلام که یکی از بزرگترین آنها عزت مسلمانان و زیر باررفتن ظلم است تکرارو تکرار می شود و این تکرار سبب پایه دین می گردد . بناراین عمل امام حسین ( ع ) از نوع خودکشی و هلاکت که مورد نهی و عقل وشرع است نمی باشد چرا که خودکشی که آن را مذموم می دانند از شخصی بدون هدف وشکست خورده و مأیوس از زندگی سرمی زند و شخص با این عمل خود تمام قوا و استعداد هایی که می توانست از آن بهره فراوان ببرد را نابود می کند بدون آنکه کمترین تأثیر مثبتی برای فرد یا اجتماع داشته باشد بلکه بر عکس موجب اضطراب و ناراحتی خانواده و اطرافیان را فراهم می کند و در همین رابطه است که قرآن کریم می فرماید : ولا تلقو ا باید یکم الی التهلکه 5 یعنی با دست های خود . خود را به هلاکت نرسانید . البته قرآن کریم نه تنها انسانها را از به هلاکت انداختن خود نهی می فرماید بلکه دستوراتی جهت حفظ سلامتی و تقویت جسم و جان ارائه می دهد اما همین قرآن در جائیکه مسئله ای بزرگتر از حفظ جان فرد مطرح می شود و اصل اسلام وحکومت اسلامی که مایه حیات انسان است به به خطر می افتد دفاع از آن را تا سر حد جان از بزرگترین تکالیف شرعی میداند و دستور جهاد می دهد . « وقاتلوهم حتی لا تکون فتنه ویکون الدین لله » 6 یعنی با آنها پیکار کنید تا دیگر فتنه ای باقی نماند و دین مخصوص خدا گردد وپاداش کسانی را که در این پیکار مقدس کشته می شوند را بسیار عظیم دانسته و می فرماید : ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم یرزقون فرحین بما آتیهم اله من فضله . یعنی گمان نکنید کسانیکه درراه خدا و هدف الهی بر پای دین و قانون خدا و اجرای عدالت 000 کشته می شوند بهره ای از زندگی ندارند بلکه ایشان زنده اند و در نزد خداوند از حیات بالا تری برخوردارند وشادمان از عطاهای پروردگار خویشند . و اصولاً افرادی که نه به خاطر منافع شخصی بلکه درراه اهداف انسانی و الهی اجرای عدالت رفع تبعیض و ظلم ونابسامانیهای مردم قیام کرده و در این راه جان عزیز خود را از دست می دهند نه تنها مورد شماتت عقل و منطق قرار نمی گیرند بلکه قداست یافته وبه عنوان سنبل یک انسان بزرگ و شریف مورد احترام و تعظیم مردم قرار می گیرند بنابراین ایشان هم بهره اخروی دارند و هم با فکر و عقیده وایمانی که داشته اند به عنوان مشعل هدایتی در زندگی همه نسلها ظهور وحضور دارند . بنابراین امام حسین ( ع) با اینکه می دانستند دراین قیام خونین به شهادت می رسند اما با آغوش باز از آن استقبال کردند چرا که خون مقدس ایشان باعث زنده شدن اسلام و دین در زمانی که اصل دین مورد تهدید جدی بوده شد . منابع و مأخذ : 1- بحار الانوار ، ج 24 ص 364 2- قرآن کریم سوره مبارکه بقره آیه 1853- قرآن کریم سوره مبارکه مائده آیه 6 4- حماسه حسینی ، شهید مطهری ، ج 1 . ص 398 5- قرآن کریم سوره مبارکه بقره آیه 195 6- قرآن کریم سوره مبارکه بقره آیه 193 7-قرآن کریم سوره مبارکه آل عمران آیه 169