یعنی نهضت و قیام امام حسین علیه السلام موجب حفظ دین اسلام و آموزه های متعالی آن از انحراف ابدی شد. شرایط به گونه ای بود که اساس دین به خطر افتاده بود. زیرا کسانی که با عنوان خلیفه و جانشین پیامبر اسلام بر ین مسند نشسته بودند، اموری را که اسلام به مبارزه با آن برخاسته بود را به عنوان اسلام ترویج می کردند و تعالیم و آموزه های دین را کنار گذاشته و از اسلام جز پوسته ظاهری باقی نگذاشته بودند و چون این امر از سوی کسانی بود که به عنوان حاکم جامعه اسلامی و خلیفه پیامبر و مروج سیره و آئین او شناخته می شوند، انحراف از آموزه های دین به نام دین تمام می شد. همچنان که خود امام حسین علیه السلام، در سخنانشان به این مطلب اشاره کرده اند «و علی الاسلام السلام اذ قد بلیت الامه براع مثل یزید» باید فاتحه اسلام را خواند وقتی امت اسلامی گرفتار سرپرستی همچون یزید شده است. در چنین شرایطی که اساس دین اسلام در معرض خطر بود، امام حسین علیه السلام با قیام خود و نثار جان خود موجب بقای دینی شد که جدش بنیان گذار آن بود. همچنان که در کلام امام حسین علیه السلام در روز عاشورا آمده است: «ان کان دین محمد لا یستقیم الا بقتلی، فیا سیوف خذینی» اگر دین جدم جز با کشته شدن من باقی نمی ماند پس ای شمشیرها مرا دریابید.