از جمله شرایط وجوب امر به معروف و نهی از منکر، ایمن بودن از خطر و ضرر است، حال چگونه آن حضرت با علم به وجود خطر و ضرر اقدام و امر به معروف و نهی از منکر نمودند؟ جواب اینکه؛ ما شرایط و خصوصیات و فروع آن را باید از روش امامان فرا بگیریم و دلیل بر جواز شرعی هر عمل این است که به وسیله امام? انجام گرفته باشد. یعنی گفتار و رفتار آن بزرگواران از ادلّه احکام شرعی است. پس فرضاً اگر دلیلی که دلالت بر مشروط بودن امر به معروف به احتمال تأثیر و امن از ضرر دارد، به عموم یا اطلاق شامل این مورد هم بشود، اقدام امام حسین( مختص یا مقیّد آن خواهد بود و می فهمیم که اگر مصلحت مهم تری در کار بود، این دو شرط در وجوب دخالت ندارد و باید امر به معروف و نهی از منکر نمود، هر چند احتمال ضرر و خطر داده شود. از این روز باید اهمیت مصلحت آن، اهمّ و شرعاً لازم الاستیفا باشد(مثل بقای دین)،‌تحمل ضرر لازم است و ترک امر به معروف جایز نیست. به بیان دیگر، فرق است بین امر به معروف و نهی از منکرهای عادی و معمولی که غرض بازداری اشخاص از معصیت و مخالفت و وادار کردن آنها به اطاعت و انجام وظیفه است و بین امر به معروف و نهی از منکری که جنبة عمومی و کلی دارد و احیای دین و بقای احکام و شعائر، به آن وابسته باشد و ترک آن موجب خسارت ها و مصایب جبران ناپذیری بر مسلمانان شود، درست مانند آنکه در عصر حکومت یزید، ملیّت جامعه اسلام در خطر تغییر و تبدیل به ملیّت کفر واقع شده بود و اوضاع و احوال نشان می داد به زودی دین از اثر و رسمیّت افتاده و فاتحه اسلام خوانده می شود. در صورت اول امر به معروف و نهی از منکر، مشروط به امن از ضرر است و در صورت دوم وجوب آن مشروط به امن از ضرر نیست و باید دین را یاری کرد و خطر را از اسلام رفع نمود. اگر چه فدا کردن مال و جان باشد. و توضیح دیگر اینکه ما دو نوع امر به معروف و نهی از منکر داریم، یکی به معنای خاص که در رساله های مراجع آمده و شرایطی برای آن ذکر کرده اند و دیگر به معنای عام که از تعلیم و تربیت تا جهاد در راه خدا را در بر می گیرد، یعنی تعلیم به جاهل هم نوعی امر به معروف است، و آخرین درجه آن جهاد می باشد که در آن مبارزه با کفر و نفاق است. برای اطلاعات بیشتر و مفید، به کتاب ارزشمند آذرخشی دیگر از آسمان کربلا، تألیف دانشمند گرانقدر استاد مصباح یزدی مراجعه نمایید.ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمنابع و مآخذ :* آذرخشی دیگر از آسمان کربلا، مصباح یزدی محمد تقی