مراقبت؛ یعنی، آن که آدمی نفس و عمل خویش را به حال خود رها نکند و همانند کودکی که باید از او مراقبت کرد از نفس و عمل خود مراقبت کند. هر شب اعمال خود را بسنجد، خود را بر کرده‏های ناپسند ملامت و توبیخ کند و سعی در رفع ناهنجاریها و نقاط ضعف نماید و نقاط کمال را قوت بخشد.