مسأله نداشتن سنگ قبر، موضوع وصیّت این عارف وارسته بوده است، و قطعاً مصالحی را مدّ نظر قرار داده بودند، که پیرامون آن حدسهایی می توان زد. از جمله اینکه :
وارستگان مکتب توحید، برای خود در پیشگاه حضرت دوست، وجودی قائل نیستند، و وجودشان یکسره خضوع و خشوع در پیشگاه حضرت احدیّت است، و فانی در او می شود. و خود را ذره ای ناچیز بشمار می آورند. چنانکه عظمت خالق یگانه و هستی بخش مطلق را، به وسعت لایتناهی در می یابند. و خود را به تمامه ربط به معدن فیض می بینند، و رسالت خویش را در این می دانند که مبیّن شرع مقدس اسلام، و مشعل فروزان طریق هدایت باشند، نه مانع و سدّ راه. و همت خویش را در طول عمر شریفشان به این اخلاص می گذرانند، تا زلال وجودشان، نور هدایت الهی به تمامه به بندگان و سالکان کوی دوست برسد، و وجودشان آئینه تمام‌نمای مکارم اخلاق و عمل صالح باشد، و مشوق بندگان برای ورود به وادی ایمان. و از اینکه مبادا بندگان خدا محو جلوه های معنوی ایشان شوند، و از مقصد اصلی دور بیفتد، در مدّت حیاتشان، معمولاً برای عامه مردم ناشناخته اند. و جز با خواصی که ظرفیت درک حضورشان را دارند، آنهم تا حدی، ظهور نمی یابند. و هر کجا این اشتباه برای کس پیش بیاید که نظری مستقل به توانمندیهای روحی این بزرگواران کند، و در آئینة وجودشان جمال و زیبایی های الهی را دنبال نکند، سریع واکنش نشان می دهند، تا نکند مایة ترک و دوری افراد از پروردگار مالک الملوک گردند. و افراد را با توجهات صحیح از کمند شیطان می رهانند، و از مسیر اشتباه برمی گردانند. این مطلب در داستان زندگانی عرفا و صالحین، به کرّات نقل شده. همچنان که در ایام زندگانی مبارک حضرت مولی الموحدین( نیز بودند افرادی که این وجود را تا به حدالوهیّت بالا می بردند، و مواجه با توبیخ و تنبیه حضرت می‌شدند.
در مورد عارف و اصل حضرت آیت ا...میرزا جواد آقای تهرانی، که شهرة بندگی و خضوع و اخلاص بودند، نیز همینطور بود. چنانکه داستانهای فراوان از ایشان، مؤیّد این برداشت است. مسألة مذکور دربارة این روح پاک، و وجود پیراسته از گزند خودیّتها و خودخواهی ها، ممکن است چنین توجیهی بیابد، که ایشان در بعد از حیات پربرکتشان نیز نسبت به توجّهات بندگان خدا، و تأثیر مناسب بر احوالاتشان، بی اقتضا نبودند، و سعی می نمایند بعد از مرگ نیز تابلوی افتادگی و عبودیّت از سیمایشان مخدوش نگردد، و همچنان تصور صحیحی از خود در اذهان بندگان خدا داشته باشند، و هدایتگر و داعی به سوی پروردگار باشند.