اینها که نام بردید نه تنها به هیج مرتبه‏ای از عرفان نرسیده‏اند بلکه به درجات حیوانی سقوط نموده‏اند؛ زیرا عبادترمز انسانیت و امتیاز او از سایر حیوانات است و هر چه یقین و عرفان بیشتر باشد عبادت از اوج بیشتری برخورداراست؛ چنان که در عبادات حضرت علی(ع) پیشوای عارفان مشهود بوده است.
اینها گمراهانیاند که گمان میکنندمعرفتی پیدا کرده‏اند. لیکن دیگران را چون خود فریب داده و گمراه میکنند. و چنان چه آنان حلول و فنای فی الله راجهت توجیه بیتوجهی خود نسبت به عبادات الهی همچون نماز روزه و ... مطرح میکنند و میگویند: این عباداتقشری است و ما به لب‏آن نائل گشته‏ایم سخنی پوچ و بیمعناست. زیرا هر یک از مراتب وجود انسان اعم از جسم وروح حظی از عبادت دارند و عابد حقیقی با تمام وجود عبادتگر حق است و همواره حافظ قشر و لب شریعت با هماست. مرحوم شیخ صدوق در«باب حادی عشر»این گرایشات را شرک به خدا میداند. عرفان و شناخت واقعی خدابنده را لحظه به لحظه مطیع‏تر میکند و از عشق به او در عبادت لذت بیشتر میبرد تا آن‏جا که گاهی یک شب را به رکوعو شبی دیگر را به سجود و ... میگذراند و هرگز خسته و ملول نمیشود و نمیتواند غذای معنوی و روحی عبادت وعشق به الله را ترک کند.{J