کسانی مدعی اند که به مراتب بالای عرفان رسیده اند, لیکن نماز نمی خوانند. اینان مساله پرستش خداوند را چگونه تفسیر می کنند؟

اینها که نام بردید نه تنها به هیج مرتبه‏ای از عرفان نرسیده‏اند بلکه به درجات حیوانی سقوط نموده‏اند؛ زیرا عبادترمز انسانیت و امتیاز او از سایر حیوانات است و هر چه یقین و عرفان بیشتر باشد عبادت از اوج بیشتری برخورداراست؛ چنان که در عبادات حضرت علی(ع) پیشوای عارفان مشهود بوده است. اینها گمراهانیاند که گمان میکنندمعرفتی پیدا کرده‏اند. لیکن دیگران را چون خود فریب داده و گمراه میکنند. و چنان چه آنان حلول و فنای فی الله راجهت توجیه بیتوجهی خود نسبت به عبادات الهی همچون نماز روزه و ... مطرح میکنند و میگویند: این عباداتقشری است و ما به لب‏آن نائل گشته‏ایم سخنی پوچ و بیمعناست. زیرا هر یک از مراتب وجود انسان اعم از جسم وروح حظی از عبادت دارند و عابد حقیقی با تمام وجود عبادتگر حق است و همواره حافظ قشر و لب شریعت با هماست. مرحوم شیخ صدوق در«باب حادی عشر»این گرایشات را شرک به خدا میداند. عرفان و شناخت واقعی خدابنده را لحظه به لحظه مطیع‏تر میکند و از عشق به او در عبادت لذت بیشتر میبرد تا آن‏جا که گاهی یک شب را به رکوعو شبی دیگر را به سجود و ... میگذراند و هرگز خسته و ملول نمیشود و نمیتواند غذای معنوی و روحی عبادت وعشق به الله را ترک کند.{J