بنابر ادلّه قطعی دین اسلام آخرین دین الهی است، پیامبر اسلام خاتم پیامبران و قرآن کریم آخرین کتاب آسمانی است. (احزاب، 40; فصلت، 41 و 42; فرقان، 1; انعام، 19; سبأ، 28; اعراف، 158; انعام، 90; انبیأ، 107) با آمدن دین اسلام و نزول قرآن کریم، همة مردم جهان تا روز قیامت، ازجمله پیروان سایر ادیان، باید از دین اسلام و قرآن کریم پیروی کنند. ادلّه خاتمیت این مطلب را اثبات میکند.(ر.ک: خاتمیت، شهید مطهری / پیام قرآن، آیت اللّه مکارم شیرازی و دیگران، ج 8، ص 399ـ427، دارالکتب الاسلامیة.) بنابر آیات قرآن، مسلمانان باید به همة کتابهای آسمانی و پیامبران الهی ایمان داشته باشند، همان گونه که به پیامبراسلام و قرآن کریم ایمان دارند. "قُولُوَّاْ ءَامَنَّا بِاللَّهِ وَ مَآ أُنزِلَ إِلَیْنَا وَ مَآ أُنزِلَ إِلَیََّ إِبْرَ َهِیمَ وَ إِسْمَـَعِیلَ وَ إِسْحَـَقَ وَ یَعْقُوبَ وَ الاْ ?َسْبَاطِ وَ مَآ أُوتِیَ مُوسَیَ وَ عِیسَیَ وَمَآ أُوتِیَ النَّبِیُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لاَ نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُو مُسْلِمُونَ ;(بقره،136) بگویید: ما به خدا، و به آن چه بر ما نازل شده و به آن چه بر ابراهیم و اسحاق و یعقوب و اسباط نازل آمده، و به آن چه به موسی و عیسی داده شده و به آن چه به همة پیامبران از سوی پروردگارشان داده شده، ایمان آوردیم; میان هیچ یک از ایشان فرقی نمیگذاریم و در برابر او تسلیم هستیم." و نیز بقره، 285 کسانی که پیرو دیگر کتابهای آسمانی هستند و در کشور ایران ـ مثلاً ـ به آنها اقلیتهای مذهبی گفته میشود دین اسلام و قرآن کریم را قبول ندارند زیرا اگر قبول داشتند، به آن ایمان میآوردند و مسلمان میشدند. آنان معتقدند که هدایت نزد ماست و قرآن سخن آنان را نفی میکند.(بقره،135) آنان نسبت به قرآن کریم کافر هستند.(آلعمران،70) این نکته قابل توجه است که در قرن 20 میلادی برای نخستین بار مسئلة پلورالیسم (تکثرگرایی) از سوی "هیک" یک دانشمند مسیحی مطرح گردید. این مسئله به چند صورت تبیین شده است. یکی از معانی آن این است که هر دینی بخشی از حق را در خود دارد. برخی از دانشمندان مسیحی چنین عقیدهای دارند. بنابراین تفکر، برخی از دانشمندان مسیحی در مورد قرآن معتقدند بخشی از حق در آن هست، ولی اولاً: اصل تفکر پلورالیسم صحیح نیست; ثانیاً: کسانی که چنین عقیدهای دارند، به قرآن ایمان ندارند.(برای توضیح معنای پلورالیسم ر.ک: فرهنگ واژهها، عبدالرسول بیات، ص 142ـ164، مؤسسة اندیشه و فرهنگ دینی / فصلنامة کتاب نقد، پاییز 76، ش 4.)