یهود، پیروان دین موسی هستند که مانند اعراب، از نژاد سامی و عبرانی میباشند. تاریخ یهود با اجداد ایشان، ابراهیم، اسحاق و یعقوب شروع میشود. برخی از دانشمندان معتقدند که کنعانیان نام عبرانی را پس از ورود حضرت ابراهیمغ به سرزمین، کنعان، دادند و وی را عبرانی خواندند که بعدها جزو القاب او شد و در خاندان وی باقی ماند.(آشنایی با ادیان بزرگ، حسین توفیقی، نشر سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها، سمت، ص 72.) یهود، در اصل از ماده "یهوذا" که نام یکی از فرزندان یعقوب است، نامیده میشوند گرفته شده است. سپس ذال به دال تبدیل شده و یهودا نام گرفته است و کسانی که منسوب به آن باشند یهودی نامیده میشوند.(تفسیر ابوالفتوح، ج 5، ص 300، انتشارات کتابفروشی اسلامیه.) کتاب یهودیان تورات است. تورات، واژه عبری و به معنای قانون است، زیرا در تورات، احکام و قوانین زیادی وجود دارد; البته باید توجه داشت توراتی که اکنون در اختیار یهودیان، است، تحریف شده و بخشی از احکام آن، غیر واقعی است; مسائلی، مانند: بشارت به ظهور و بعثت پیغمبر اکرماز تورات حذف و خرافاتی هم چون جسم بودن خداوند، به آن افزودهاند. برخی از خصوصیات یهود عبارتاند از: الف ـ ناسپاسی و کفران نعمت: یهود، قومی ناسپاس هستند و شاید در تاریخ، مردمی ناسپاستر از یهود دیده نشده است; با آن که خداوند نعمتهای زیادی به آنها عطا کرد، لکن آنها کفران نعمت ورزیدند. ب ـ لجاجت و بهانه جویی: بهانه جویی، از ویژگیهای قوم یهود است. خداوند من و سلوی که دو غذای لذیذ بود، برای آنان میفرستاد، ولی آنها از موسیغ خواستند که سبزی، پیاز، عدس و خیار برای آنها روییده شود.(بقره،57) ج ـ تعصّب و نژادپرستی: یهود، ملّتی نژاد پرست، و گرفتار تبعیض نژادی هستند و برای خود، امتیاز زیادی قائلند، خود را گل سر سبد عالم خلقت میدانند، تا جایی که معتقدند بهشت و نعمتهای آن مخصوص آنها است و در آخرت نیز گرفتار عذاب نمیشوند، مگر مدت کوتاهی. قرآن در این باره فرموده است "به آنان بگو: اگر سرای آخرت مخصوص آنها است، نه بقیة مردم، پس آرزوی مرگ کنید، اگر راست میگویید." (بقره / 61) د ـ حِرص به دنیا: مردمی حریص به دنیا و جمع مال هستند و از راه حرام و حلال، در جمع مال تلاش میکنند. قرآن میفرماید: حتی از مشرکان بر زندگی دنیا حریصترند، تا آن جا که هر یک از آنها دوست دارند که هزار سال عمر کنند." (بقره / 80 و 94) مسیح، لقب عیسیغ است. در وجه نام گذاری، این لقب گفته شده، عیسیغ را از آن جهت مسیح نامیدهاند که در روی زمین، فراوان سیاحت و گردش میکرد. بعضی گفتهاند: چون دست خود را به هر صاحب درد و مبتلا به بیماری میزد، شفا مییافت،(مجمع البحرین، ج 3، ص 1694، ماده مسح.) مسیح نامیده شد. مسیحیان را نصرانی میگویند. در این که علت نام گذاری مسیحیان به این اسم چیست، احتمالات مختلفی دادهاند: نخست این که عیسیغ دروان کودکی را در شهر ناصره پرورش یافت، و نیز احتمال دادهاند، نصرانی از نصران گرفته شده، که آن هم قریهای است، که نصارا، به آن علاقه دارند.(تفسیر نمونه، آیت الله مکارم شیرازی و دیگران، ج 4، ص 317، دارالکتب الاسلامیة.) کتاب مسیحیان، انجیل است که بر حضرت عیسیغ نازل شده است. انجیل در اصل، کلمه یونانی است که به معنای بشارت یا آموزش جدید آمده و قرآن هر کجا از انجیل نام برده است، آن را به صورت مفرد آورده، در نزول آن را از طرف خدا معرفی میکند; بنابراین اناجیل چهارگانه "لوقا، مرقس، متی و یوحنّا"، وحی الهی نیستند، و همه مسیحیان نیز معتقدند که اینها به دست شاگردان مسیح نوشته شده است.(تفسیر نمونه، آیت الله مکارم شیرازی و دیگران، ج 2، ص 311، دارالکتب الاسلامیة.) مسیحیان، حضرت عیسیغ، را پسر خدا میدانستند و به گفتة بعضی از مفسران، هنوز هم این عقیده در میان خیلی از مسیحیان باقی است.(تفسیر نمونه، آیت الله مکارم شیرازی و دیگران، ج 13، ص 142، دارالکتب الاسلامیة.) از جمله عقاید رایج بین مسیحیان، رهبانیت است; یعنی ترک دنیا و لذتهای مادی آن، ترک ازدواج و پشت پا زدن به وظایف اجتماعی، انتخاب صومعهها برای عبادت; اسلام با این نوع رهبانیت، به شدت مخالف بوده و پیروان خود را از آن نهی کرده است. پیامبر اکرمفرمودهاند: "لارهبانیة فی الاسلام".(مجمع البحرین، مادة رَهَب.)
از سایت: درگاه پاسخگویی به مسایل دینی (http://www.porsojoo.com)