نظر اسلام‌، قانون دفع افسد به فاسد، در صورتی است که این دو حکم موجود باشد و موجب تزاحم در عمل گردد، آن‌گاه از باب ضرورت‌، فاسد را انجام می‌دهد، ولی این بدان معنا نیست که از همان ابتدا، اگر افسدی هم موجود نباشد، فاسد را انتخاب نماید، مانند جواز خوردن مردار در وقت ضرورت‌، زیرا اکل مردار در غیر وقت ضرورت محکوم به حکم اوّلی خود که همان حرمت است می‌باشد.(ر.ک‌: ولایت فقیه‌، آیت اللّه جوادی آملی‌، ص 90ـ88، مرکز نشر رجأ.)