اولا مگر نام خود پیامبر

(ص) در قرآن نیامده است؟ پس چرا بسیاری از کفار

و مشرکان تنها آن گاه که مجبور شدند به ظاهر اظهار

اسلام نمودند. مگر امروزه حتی در میان مسلمانان

تردیدهایی نسبت به آن حضرت القا نمیکنند؟ آیا

بودن نام پیامبر(ص) در قرآن همه شبهات را رفع

نموده است؟ مسلما این چنین نیست. بنابراین

تصور نشود اگر فرضا نام حضرت علی(ع) در قرآن

مذکور میشد دیگر اختلافی در کار نبود. ثانیا بنای

کار خداوند در قرآن بر بستن همه راه‏های شبهه و

تردید نیست. در آیه شریفه سوره انعام میفرماید:

((ولو جعلناه ملکا لجعلنا رجلا و للبسنا علیهم ما

یلبسون; اگر ما پیامبران را از بین فرشتگان خود نیز

انتخاب می کردیم آنان را به صورت انسانی قرار می

دادیم و همان لباس که مردان می پوشند بر آنان می

پوشاندیم)). یعنی همواره جای شبهه





باقی است و هنر آن است که از میان این همه

شبهات و سنگلاخ‏ها حقیقت دیده شود و راه

صحیح طی گردد. ثالثا گرچه نام علی(ع) در قرآن

نیامده است ولی به تصریح مفسران و دانشمندان

شیعه و سنی در برخی از آیات قرآن آن حضرت با

وصف معرفی شده‏اند مثلا آیه: ((انما ولیکم الله و

رسوله و الذین آمنوا الذین یقیمون الصلاه و یوتون

الزکاه و هم راکعون ; تنها ولی شما خدا و رسول و

مومنانی هستند که نماز را بیاد داشته و به فقیران در

حال رکوع زکات می دهند)). به تصریح مفسران این

آیه در شان حضرت علی(ع) نازل شده است آن گاه

که حضرت انگشتری خود را در رکوع به سائل

دادند. آیا همین آیه کافی نیست که ولی مومنان

مشخص گردیده و تا هنگامی که او باشد نوبت به

دیگران نرسد.

برای مطالعات بیشتر ر.ک:

1- آن گاه هدایت شدم

تیجانی

2- امامت و رهبری

استاد مطهری

3- رهبری امام علی(ع)، (ترجمه المراجعات)

علامه شرف الدین، مترجم: محمد جعفر امامی

4- بررسی مسائل کلی امامت

ابراهیم امینی

5- شیعه و تهمت‏های ناروا

محمد جواد شری