راه عرفان را از دو طریق میتوان پیمود: یکی ساده و ابتدایی که برایهمگان میسور است و دیگری اساسی و عمیق. 1- راه اول عبارت از این است که شخص بدون پرداختن به کاوشهایژرف نظری و علمی به یکسری اعمال واوراد و اذکار مشغول و از ارتکابمعاصی اجتناب و به انجام دادن وظایف دینی مبادرت ورزد. بدیهی استچنین شخصی بر اثر مداومت بر امور یاد شده مختصر نورانیتی کسب میکندو ممکن است حالات خوشی نیز به او دست دهد. 2- راه دوم عبارت است از این که شخص بداند عرفان به دو قسم نظری وعملی تقسیم میگردد.الف) عرفان نظری این است که شخص ابتدا به فراگیری یکدوره کلاسیک منطقو سپس به تحصیل در رشته فلسفه بپردازد تا بر نحلهها و مکتبها و عقایدفلسفی مطلع گردد. آن گاه کمکم با فراگیری منظم متون عرفان نظری کهعبارتند از: (تمهیدالقواعد، شرح فصوص قیصری، مصباح الانس و...) بر مسائلو مطالب عرفانی اطلاع حاصل نماید.ب ) عرفان عملی آن است که شخص سالک ابتدا ظاهر و باطن خود را از هرگونهآلودگی به گناهان و رذایل اخلاقی پاک کند و هم زمان به اعمال و وظایفشرعی خویش پایبند باشد تا کمکم به مدد الهی انوار عرفانی و ملکوتی بر قلباو بتابد و به صفات ربوبی و اسمای الهی متصف گردد. کتابهایی که در زمینهعرفان عملی نگاشته شده فراوان است از جمله: (منازل السایرین، مقاماتمعنوی، مصباح الشریعه، عرفان اسلامی و...). بدیهی است که سالک محققباید تحت تربیت مربی هم به عرفان نظری بپردازد و هم به عرفان عملی؛ زیراپیمودن راه عرفان نظری بدون داشتن عرفان عملی گاه بسیار خطرناک و بهمرز کفر و شرک میکشاند. نیز پیمودن راه عرفان عملی بدون داشتن عرفاننظری موجب قشری گری و درویشمآبی است.
Answer:
Published on Center For Answering Religious Questions (http://www.porsojoo.info)